Mijn werkdag is voorbij en ik loop naar het kantoortje om mijn loonbriefje in te vullen en in te leveren. Ik ben aardig kapot, ook al was het een rustige dag. Zo’n dagje werken vergt veel energie. Bij een ingang van het kantoor staat een man, die blijkbaar iets te maken heeft met reclamaties. “Jij bent Francisca toch?” Ik knik netjes. “Jij staat op de dodenlijst!” Ik schrik van zijn opmerking, want wie wilt mij dood hebben?
“Ik bedoel de zwarte lijst. Er zijn veel reclamaties teruggekomen.” De reclamatieman wijst op mijn foute orders afgelopen maandag. Maar als ik verder kijk met de teamleider assemblage zie ik dat het er niet bij 5 op maandag is, maar in de eerste 3 dagen van deze week zijn al 10 fouten gemaakt. Als de teamleider verder kijkt zie ik dat ik een aantal domme fouten heb gemaakt. Maar het verbaast mij dat ik zoveel fouten heb gemaakt bij het pakken van de orders. Ik tel alles nauwkeurig en kijk vaak naar de locatie. Maar blijkbaar is het toch niet genoeg.
Langzamerhand begint de opmerking van de reclamatieman me te dagen. Zwarte lijst = Dodenlijst = Wie gaat als eerste weg? Degene met de meeste fouten, want die kost het meest!
Mijn eigen teamleider, die later in het kantoortje aan komt lopen, vraagt zich af of ik niet te snel werk. Ik geef hem gelijk. Ik wil namelijk graag bijblijven met mijn collega’s, ik ben competitief ingesteld en wil zeker niet al te lang hangen in de hefliftgang. Het werk bestaat uit routinewerk: orders lopen in de gang in een bepaalde volgorde dat de computer aangeeft. Met de heflift kan je snel naar voren, achter, beneden en boven.
De opmerking van de reclamatieman doet mij veel nadenken en ik bespreek het met mijn collega’s. Één van mijn collega’s zegt dat ik het moet loslaten, na mijn vakantie van twee weken kan ik er weer hard tegenaan gaan.
Met een brok in mijn keel verlaat ik het pand en stap ik op mijn fiets. Gelukkig is het vakantie…
Loading ...