Na een lange dinsdagmiddag moet ik in spitstijd met de trein. De trein richting Groningen is enorm vol, maar toch wil ik zitten. Opvallend is dat mensen voorbij twee plekjes lopen. De plekjes zitten tegenover elkaar.

Ga je daar zitten, dan zit je naast een vrouw met hoofddoek of naast een moslimman. Omdat ik toch wilde zitten, besloot ik te zitten naast de man. Over de keuze dacht ik een aantal seconden na. Ik plofte naast hem en ik glimlachtte naar de vrouw. Toen zag ik waarom niemand naar haar wilde zitten. Haar boodschappentassen hielden de zitplaats bezet.

De moslimman heeft geen oog voor de persoon naast hem of voor hem. Hij kijkt naar een filmpje op zijn mobiele telefoon. In de trein raak ik altijd vermoeider dan ik al was. Ik kan ook rustig in slaap vallen in de trein. Dat komt door het wiegende effect van de rijdende treinen.

Ondanks dat ik deze keer vocht tegen mijn slaap, deed ik mijn ogen dicht. Gouda. Er stappen maar weinig mensen uit. Ook de mensen waar ik bij ben gaan zitten maken geen aanstalten om op te staan. Ik doe mijn ogen nogmaals dicht. Utrecht. Ik merk dat de man naast me beweging maakt. Als ik kijk, zie ik dat hij zijn spullen bij elkaar pakt. Ik pak mijn tas onder mijn benen vandaan, zodat hij normaal langs me heen kan lopen. Ook de vrouw staat op. Zij geeft een glimlach naar mij. Ik reageer er direct op door te glimlachen en te knikken. Mijn reis is nog niet voorbij, ik heb nog 1 halte te gaan.

Gerelateerde berichten:

• Uit huis: Sleutels ophalen