Een tijdje terug moest ik onverwacht afscheid nemen van iemand. Eigenlijk was het geen afscheid. Het werd afgekapt. Ondanks wat er naar me gegooid is, hield ik mijn kaken op elkaar. Ik dacht dat het misschien voor eventjes was.
Ondanks dat ik me nogal beperkt voelde ik mijn doen en laten, wilde ik doorgaan met waar ik mee bezig was. Het was een groot project, dat sinds het afscheid in elkaar geklapt is.
En sindsdien lijken heel wat mensen van me weggelopen te zijn. Ik heb mijn kaken op elkaar gehouden, ik dacht zelf niks verkeerds gedaan te hebben. Ook al werd er wat anders gezegd.
Sinds ik zie dat ik met verdergaan niet dat gevoel meer heb dat ik eerst had, toen ik begon met het grote project, zie ik ook dat er wat anders aan de hand is. Het lijkt een beetje te sudderen. Alsof er iets lekkers klaargemaakt wordt. Alleen weet ik niet dat er iemand aan het koken is. En al helemaal niet wat die persoon aan het koken is.
Ik wil de eer nog steeds aan mezelf houden, maar het is en blijft moeilijk. Aandacht geven is het niet waard. Ondanks dat ik steeds wil zeggen dat ik me enorm gekwetst en benadeeld voel.
Loading ...
Goed van je dat je de eer aan jezelf blijft houden, dat is zeker niet gemakkelijk in zulke situaties. Sterkte hiermee!
Xaviera
Niet iedereen vind bij dit stukje dat ik de eer aan mezelf heb gehouden. Ik vraag me alleen af of de mensen écht van me weggelopen zijn, omdat ze een andere reactie van mij verwachten. Of dat ze gewoonweg genoeg hadden van een forum en wat er allemaal bij kwam kijken? Of juist geen van allen, maar dat dit toevallig zo samenkwam.
Francisca