Na de presentatie van de Flash applicatie, ben ik bezig geweest met mijn spullen klaar maken voor de confrontatie. Voor het onderdeel Mediacreatie moest ik een aantal schetsen, posters, foto’s, tekeningen en mijn blackbook laten zien.
Ik was goed voorbereid, maar had mijn blackbook nog niet geheel gevuld. Ik had drie uur niks ingeroosterd: genoeg tijd om dit af te ronden.
Daarnaast moest ik mijn posters in A3 uitprinten. Dat was mogelijk op school en ik gaf een printopdracht. Mijn pinpas reageerde er niet op en zo kon ik niet printen.
Ik stond bij mijn klasgenoten voor het lokaal waar de confrontatie plaats zou vinden. Mijn klasgenoot kwam met een opmerking: “Heb je je pinpas laten koppelen aan je studentennummer?” Ik keek haar raar aan: “Nee?” Dat moest ik eerst doen, voordat ik kon printen. Maar waar was het mogelijk om mijn pinpas te koppelen?
Een andere klasgenoot wilde mij wel helpen met vinden. Na het neerleggen van onze spullen bij de plek waar we onze creaties zouden ophangen gingen we op pad. We liepen de halve school rond. We kwamen een apparaat tegen die het niet deed en ergens bij de ingang van de school stond ook een apparaat. Toen ik mijn studentennummer wilde koppelen vroeg het apparaat mijn wachtwoord. “Wachtwoord?” “Ja, het wachtwoord die je hebt gekregen.” “Die weet ik niet uit mijn hoofd.” Dus zo liepen we weer naar boven naar het lokaal, zodat ik weer naar beneden kon gaan om mijn pas te koppelen. Uiteindelijk liep ik naar een printer die genoeg papier en kleur had en kon ik printen.
Helemaal oververhit kwam ik het lokaal binnen. Een klasgenoot bleek mijn plekje te hebben ingenomen. De jongen was er zeker van: Hij was er eerder. “Ik was er al om drie uur, hier liggen mijn spullen”, antwoordde ik. De jongen keek goed rond en twijfelde niet langer. Hij verplaatste zich naar een plekje. Uiteindelijk had hij meer ruimte, want andere klasgenoten hadden hun spullen breed opgehangen.
Uiteindelijk hing ik de foto’s met basisvormen op de muur en mijn tekeningen van de tekenlessen op 4 tafels. Klasgenoten vonden dat ik veel ruimte nodig had. Maar de tafels stonden op een rij vanaf de muur. Op die manier leek het niet op een brede opstelling, maar op een lange opstelling.
De docent kwam uiteindelijk binnenlopen. “Sorry dat ik laat ben.” Niemand vond het erg en wachtten rustig op hun beurt af. Ik heb een voldoende gekregen voor mijn confrontatie. Alles zag er goed uit, mijn blackbook was afwisselend en bij het tekenen zag ze vooruitgang. De eerste studiepunten stromen binnen!
Loading ...
One comment