Afgelopen woensdag moest ik gaan presenteren voor de klas. Ik presenteer niet zo graag, alle ogen zijn op jou gericht en achteraf krijg je te horen of het goed of slecht is gegaan.

Dat krijg je als je onzeker bent, dan kijk je er zeker niet naar uit. Nu was ik niet de enige die moest presenteren, presenteren over je passie. Alleen die vielen stuk voor stuk af: iemand met faalangst, een ander die niks voorbereid had en twee afwezigen. En toen bleef ik over.

“Wil jij beginnen, Francisca?” vraagt de docent. “Liever niet, maar het moet maar.” antwoordde ik met een glimlach.

Ik had er niet veel zin in, maar ik wist wel waar ik het over ging hebben. Mijn passie is namelijk Japan. Naast al dat creatieve gedoe en mijn interesses in verschillende religies en levenswijzen, is er maar 1 passie geweest die steeds met kop en schouders bovenuit stak: Japan. En dus had ik van te voren foto’s gemaakt van mijn verzameling boeken, cd’s, dvd’s, ‘potjes en pannetjes’, foto’s. Hiervan had ik een powerpoint presentatie gemaakt die maar een aantal woorden bevatten: Japan, Anime & Manga, Muziek en Verzameling. Voor de rest stond het ‘vol’ van de foto’s. Ik had maar een aantal foto’s via Google gevonden van anime en van Floortje Dessing. De persoon die mij Japan leerde kennen.

Ik begon de presentatie met een hapering. Mijn keel was gortdroog, ondanks dat ik net een slok had genomen van mijn fles water. Die had ik ook regelmatig in mijn handen. Mijn handen bewoog ik enorm vaak tijdens de presentatie. Iets wat de docent aanmoedigde, want met je handen in je zakken of over elkaar komt het enthousiasme niet echt over. Toen ik eenmaal begon, stelde ik een vraag aan mijn klasgenoten. “Wat weet jij te vertellen over Japan?” De klas was stil, langzaamaan kwamen een aantal mensen met wat opties: ninja’s, sushi, geisha’s, anime. Op dat laatste kon ik direct inspelen. Want daar begon het oorspronkelijk mee; met Dragonball Z.

Ik leek op een gegeven moment op een spraakwaterval en leek niet te stoppen. Toch moest ik er maximaal 10 minuten over doen. Toen ik bij de muziek kwam, vertelde ik hoe ik in aanraking kwam met instrumentale muziek dat bij anime hoorden. Muziek dat ik niet zoveel aan vond. En uiteindelijk bij een metalband aankwam: Maximum the Hormone. Ik sprong snel over naar Visual Kei en er stonden een aantal bandfoto’s achter mij: Aicle. MiD Deracine, ZUCK en THOMAS. “Wat denken jullie, zijn dit mannen of vrouwen?” Mijn gezicht stond namelijk op neutraal en ik wachtten weer op antwoorden. De antwoorden waren verdeeld. Eerst waren het mannen, toen waren het vrouwen en toen waren het mannen met 1 vrouw. Vooral bij Aicle. werd er getwijfeld. Ik vond het wel grappig, want toen ik vertelden dat het allemaal mannen waren, waren ze toch allemaal verbaasd. “Waarom verkleden ze zich zo dan?”

Ik heb uiteindelijk wat liedjes laten horen van een aantal bands, zodat mijn klasgenoten wisten waar het over ging. Kreeg ik de vraag of ik Japans kan verstaan. Dat is echt iets wat ik graag wil leren, al lijkt het me soms best onmogelijk! Uiteindelijk moest ik snel afronden, want ik bleek al lang te staan praten. Ik liet mijn verzameling boeken, CD’s en DVD’s zien en rondde het snel af.

Ik kreeg een flink applaus en de vraag of ik in Japan wilde wonen. Dat is iets wat ik niet graag zou willen. Wel op vakantie of eventueel zakenreis, maar wonen en werken daar… Ik begon al over de hoogte van de zelfmoordcijfers daar. “Maar dat is voor jou toch anders?” Nou…

Mijn presentatie duurde 13 minuten. Maar mijn docent vond dat niet erg. Ik leek namelijk een open presentatie gehouden te hebben, iets wat ze nog niet had meegemaakt bij alle eerstejaars. En daardoor duurde het ook wat langer. Het enthousiasme spatte ervan af en iedereen kon zien dat dit echt mijn passie was. Met een aantal kritische noten hier en daar, kon niemand mij uiteindelijk overtreffen. Een aantal klasgenoten lieten ook hun passies zien, maar leken minder geïnteresseerd te zijn in wat hun passie was. Uiteindelijk werd mijn passie ook nog eens vergeleken met die van een ander. Zij hadden niet zulke passies! Mijn passie presentatie was gelukt, meer dan gelukt!

Achteraf hoorde ik dat een klasgenoot het liedje What’s up people!?! van Maximum the Hormone had opgezocht en op het prikbord van zijn vriendenclub had geplakt. Hij vond het een geniaal nummer! En na de presentatie had ik veel meer energie en kon ik niet meer bescheiden zijn over mijn presentatie!

Gerelateerde berichten:

• Nieuwe aankoop: 9GOATS’ Draw & Karte
• Boris @ 013
• Exist Trace – 02/05/2010
• UnsraW – 04/02/2010
• De dag dat Japan een nieuwe fan kreeg