Vorig jaar september was het eigenlijk leuk om in mijn eentje naar Miyavi te gaan. Maar dit keer was ik in mijn nadeel om alleen naar een concert te gaan. Ik merkte weer dat ik me tussen een groot aantal doordrammerige kleuters bevond.
In principe maakt het me niet uit. Vooral als ik met mensen ben, dan vermaak ik me prima voor, tijdens en na concerten. Afgelopen zondag duurde het wachten lang en was ik teleurgesteld dat ik niemand bekends tegenkwam.
Mijn concertmaatje Darcy zit in Japan. En andere mensen wilden niet gaan naar Jap-Ro. De bands waren te onbekend of de kaartjes waren te duur, men wilden liever sparen voor iets anders. Onbekend waren ze zeker. Beide bands waren pas in 2009 gestart en via Starwave Records bekender geworden. Maar diegene die de visual kei wereld in Japan niet volgen, is het al snel niet interessant. Ik was zelf ook niet al te bekend met beide bands. Ik wist wat ze hadden uitgebracht en waar ze mee bezig waren, maar de muziek had ik tot vorige week nog niet gehoord.
Het was voor mij lang onduidelijk of ik echt ging. Last-minute besloot ik om de bands the fool en Luzmelt live te zien. Snel downloadde ik wat muziek van hen om wat bekender te raken met de bands. Moeilijk was dat niet. De muziek van the fool is nogal aanstekelijk en Luzmelt leek voor mij wat buiten de boot te vallen.
Eenmaal bij Tivoli de Helling aangekomen zag ik een groep mensen in de rij staan. Ik ben slecht in schattingen maken, maar toen leken er 50 man te staan. De groep werd langzaam groter te worden. De regen kwam af en aan, maar drukte de pret niet voor de vele mensen. Bij binnenkomst liep ik meteen de zaal in. Ik had geen jas bij me en hoefde niks bij de garderobe in te leveren. Ik was op zoek naar merchandise en eventuele loten, omdat ik was ingelicht over een bepaalde loterij. Met de loten kon je leuke prijzen winnen wat te maken had met Japanse artiesten, te denken aan gitaren. Achteraf hoorde ik dat de loten al in Duitsland waren uitverkocht. De loten waren zeer gewild. De merchandise zou pas na het concert verkocht worden.
Na 45 minuten wachten maakte the fool een goed begin van hun concert. Het publiek leek er meteen zin in te hebben. Daarbij zat de sfeer er goed in nadat de bandleden cadeautjes het publiek in gooiden (glowsticks). Tussendoor liet de zanger Gunji graag van zich horen, tijdens de liedjes liet de zanger zich graag betasten. Later sprong het hij publiek in en werd hij gedragen door een aantal mensen van het publiek. Maar erg zachtjes werd hij niet op het podium gezet, hij werd meer het podium opgegooid, waardoor hij nog wat doorrolde.
Vanaf dat moment stond ik een stukje naar voren, omdat ik 1 van de mensen was die hem droeg. Helaas werd me dit niet in dank afgenomen, want de staanplaatsen zijn natuurlijk (not!) gereserveerd op naam, dus ik moest maar plaatsmaken. Dit lieten wat mensen op een grove manier weten door mij te pletten. Ik liet dit het concert niet verpesten. Maar ik hoop dat deze mensen nog eens naar een leuk melodic death metal/deathcore concert gaan en meemaken wat een concert nu echt is. Iedereen betaald dezelfde prijs. Het concert van de the fool was zeer vermakelijk. Het was erg leuk om de bandleden te horen praten in Engels. Daarbij was het ontroerend om Gunji te zien huilen, zijn droom was waargemaakt en we moesten onze dromen ook najagen volgens de zanger.
Ik ben later weggelopen om aan de rechterkant het concert van Luzmelt mee te maken. Ik was daar minder geinteresseerd in. Ik was zelfs bang dat Luzmelt the fool niet kon overtreffen of zelfs minstens zo goed zou zijn. Niks is minder waar, de band was erg goed. Daarbij was het leuk om Haren (ex-DEPAIN) eens live te zien. De bassist was support voor de band. Zanger Yuhma spoorde iedereen aan om mee te doen of bij mij om hoger te springen. Hij gaf graag iedereen een hand. De muziek van Luzmelt had mij minder geboeid bij kennismaking, maar vaak boeit het me meer na een liveconcert. Dit is ook het geval bij Luzmelt.
Tijdens beide concerten heb ik flink gedanst, iets wat ik niet zo snel doe!
Na de concerten was het kopen van merchandise en signeren. Bij Luzmelt was de nieuwe single al uitverkocht, maar the fool had nog genoeg cd’s bij zich. Helaas heb ik helemaal niks in bezit, behalve de handtekeningen van the fool. Wat erg leuk was, was dat ik na een tijdje gewoon kon blijven staan en een praatje kon maken met Gunji. Gitarist Goo was na een tijdje het al zat om enigsinds te staan achter de counter, toch heb ik van alledrie een handtekening mogen bemachtigen op mijn Tivoli concertkaartje. Ik had namelijk helemaal niks bij me! Ik heb even in de rij voor Luzmelt gestaan, maar besefte dat het anders te lang zou duren. Na een tijd moesten fans al haasten en ik sta in mijn eentje en had niks bij me om te signeren. Het enige zou fotograferen geweest zijn, waarbij ik iemand anders moest vragen om foto’s te maken. Mijn digitale camera is ook niet echt te beste meer, dus na 1 foto (gelukt of mislukt) zou je doorlopen. Ik heb gewacht totdat iedereen was geweest en de bandleden uitgezwaaid. Ik heb hier geen spijt van.
Ook leuk om te zien waren de Japanse fans die the fool achterna gereisd waren om ze in Europa te zien optreden.
Loading ...
Aw, jammer dat ik dit niet wist! Niet dat ik de bands ken, maar voor een alternatief Japans concertje ben ik meestal wel in ;) Helemaal als het lekker dicht bij huis is :))
Een van de laatste keren dat *ik* lekker heb geswingd was op een avond met Japanse artiesten in Rotterdam (blogpost). Gebeurt dus ook niet zo vaak.
Gnoe (@Graasland)
Zeker jammer! Ik was er zelf niet al te bekend mee, maar er waren veel gewoon naar dit festival gegaan, zonder dat ze de bandjes echt kenden. Dat is echt lef hebben, want wat als de bands niet goed waren? Het is nog aardig een unicum dat Japanse artiesten naar Nederland komen.
Francisca