Archive for september 2010

Wie wat bewaart, heeft nog wat?

Mijn moeder en ik zijn de laatste weken bezig met het opruimen van de spullen in huis. Ik zocht mijn spullen uit voor mijn verhuizing en mijn moeder voor de rommelmarkt. Uiteindelijk verdwenen een flink aantal vuilniszakken met vuil van ons in de vuilniswagen. Ik bleek nog heel veel papierwerk te hebben van mijn voorgaande studies. Vooral van mijn studie journalistiek. Veel heb ik niet meer nodig. En soms kom je gewoon dingen tegen die niet meer te gebruiken zijn.

Vorige week stond mijn moeder met wat spullen op de rommelmarkt, ondanks dat ze wat tientjes had verdient, vond ze het zonde van haar tijd. Ze pakte wat vroeger haar spullen in.

Uit huis: Een stap dichterbij

Er staan weer wat studio’s aangeboden op de website van DUWO. Mooi, dacht ik zo. Ik bekeek de studio’s en melde me voor twee aan. Dichtbij een treinstation en helemaal dichtbij mijn school.

Ik ben sinds maart 2010 aangemeld bij DUWO, een studentenhuisvester. Omdat ik niet dichtbij woon, krijg ik urgentie. Tot aan gister wist ik totaal niet wat de urgentie precies inhield of beter gezegd hoe het geregeld is. Ik krijg voorrang, maar hoe ze dat regelen weet ik niet. Mij werd aan het begin van de registratie verteld dat het een paar maanden kan duren, een half jaar of driekwart jaar voordat ik een studio aangeboden krijg. Als er echt urgentie is, zou ik moeten reageren op kamers. Dat zag ik zelf niet echt zitten.

Gratis koffie!

De laatste tijd heb ik weinig geld om te besteden. Het geld wat ik overhou na het betalen van de ‘vaste lasten’, zet ik opzij om te sparen.

Ik vind het niet meteen een probleem als ik geen broodje of koffie kan kopen op school. Ik neem zelf altijd eten en drinken mee van huis.

Vorige week gaf mijn moeder wat geld mee voor koffie van de Mockamore. De rijen ontmoedigde mij, waardoor ik toch geen koffie kocht. Toch had ik erg veel zin in koffie. Ik kwam in de klas terecht waar iedereen wel snakte naar een bakkie troost. De docent merkte dat op en bood iedereen een bakje koffie aan.

Ik ken Frans niet

Even terug kreeg ik een kaart in een enveloppe uit Frankrijk, geheel in het Frans. Dat is leuk en aardig als je een lesje Frans heb gehad. Ik heb dat dus nog nooit gehad op het middelbaar en dus kon ik maar een handjevol woorden herkennen: bonjour, France, beau (mooi?), beaucoup (mooie?) chateaux, La Mer en La Montagne.

Ik liet de kaart vertalen door een Vlaamse vriendin, zei wist me te vertellen dat het overkwam dat de schrijfster niet zou weten wat je in Frankrijk kon vinden. ‘Zon, zee, strand en het Bourgondische leven’. Ik ben zelf 1 keer in Frankrijk geweest. In Parijs. De toeristenstad. Ik vond het zelf niet veel aan, vanwege de mensen. Ze waren me een beetje te arrogant. Ze wilden niet meer praten met mij, omdat ik geen woordje Frans kon spreken. Maar ik ken ook veel van Frankrijk dankzij mijn studie Toerisme. Ik heb allerlei plaatsen uit mijn kop moeten leren, net zoals wat je waar kan doen. Daarnaast weet ik dat er veel mensen uit Nederland op vakantie gaan naar Frankrijk.

Geen bedankje?

Zo’n bonuspas voor de Albert Heijn is best wel handig. Vooral als je hem bij je hebt. Ik wilde vandaag iets kopen waarvan de actie 1+1 gratis was. Ik had mijn pas al bij de hand toen ik richting de kassa liep.

Ik ging in een rij staan waarbij ik dacht dat deze sneller ging in vergelijking met de andere rijen. Niets is minder waar, er werd traag betaald en de cassiere werd opgebeld.

Voor mij stond een vrouw die dezelfde producten wilde kopen. Zij zette een balk achter haar producten, zodat ik mijn producten op de band kon zetten. Maar er was nog iemand voor haar. Als reactie plaatste ik een balk voor haar producten, zodat de cassiere niet zo snel in de war zou raken. Ik glimlachte naar de vrouw. De vrouw reageerde niet. Kan zijn dat ze haar dag niet heeft.

Nieuw album in zicht voor Gallhammer

gallhammer
Peaceville Records – 2008

Galhammer ken ik zelf al een aantal jaren. Het is een all female metalband, waarvan hun muziek een mix is van black- en doommetal, met hier en daar wat punk. De band is al actief sinds 2003 en gestart door Vivian Slaughter, zijzelf is bassist en zangeres. Naast haar speelden de gitarist en zangeres Mika Penetrator en drummer en zangeres Risa Reaper in de band.

De band werd in de jaren 2007/2008 behoorlijk bekend, ze kregen een contract bij platenmaatschappij Peaceville in 2006.

Na 2008 werd het stil rondom de band. De officiële website (gallhammer.com) was opeens niet meer bereikbaar en de Myspace van de band werd niet bijgewerkt. Ik had een beetje het gevoel dat de band gestopt was. Ze staan nog steeds onder contract bij Peaceville, nergens stond een bericht dat de band uit elkaar gegaan is.

Tegen het lijf gelopen!

Tijdens het wachten op het station verwacht ik zelf niet zo vaak vrienden tegen te komen. Juist omdat ze vaak verder weg wonen en niet in mijn stad, is de kans kleiner dat ik ze tegenkom terwijl ik wacht op mijn bus of trein.

Ik zie het vaak om me heen: mensen die elkaar aanspreken, na een tijdje elkaar niet gezien of gesproken te hebben. Omdat ik in mijn hoofd heb zitten dat de kans klein is dat ik iemand bekends zie, zonder dat ik daarmee heb afgesproken, is de verrasing des te groter als er opeens iemand voor je neus staat.