De deur dat mij brengt van de woon- en slaapgedeelte naar de gang, badkamer en opbergruimte was lange tijd wit. Wit, omdat de deur die kleur had. Ik zat te denken aan een deur vol herinneringen. Te denken aan flyers en leuke kaartjes. Ik had een aantal kleine flyers van afgelopen concerten van (Japanse) artiesten en bandjes erop geplakt, eerst diagonaal waardoor het nog ergens op leek. Maar ik was niet tevreden.
Ik krijg het maar bar weinig, maar als ik het krijg is het fijn: van die kriebels tegen het verliefde aan bij het luisteren van muziek. Ik wil de hele dag ernaar luisteren en als ik er niet naar luister, zit het in mijn kop en lijkt mijn hoofd een cd-speler geworden. Ik vind het niet erg, ik geniet ervan en droom ervan weg.
Sinds ik op mezelf woon pin ik eigenlijk haast alles. Zo zit ik niet te rommelen met geld in mijn portemonnee en hoef ik alleen mijn pinpas te pakken als ik wil betalen. Sinds een tijdje word het zelfs gepromoot om ook te pinnen als je een klein bedrag moet betalen. En dat ben ik gaan doen.
Maar dan sta je wel even raar te kijken als het pinautomaat het niet werkt bij de kassa én jij graag je boodschapjes wilt betalen.
Ik kijk weleens naar de statistieken van mijn website. Ik ben altijd nieuwsgierig hoeveel mensen op mijn blog terechtkomen en indien mogelijk hoe ze op mijn blog terechtkomen. Is het via een link of via een zoekactie via een zoekmachine? Hiermee heb ik meteen een nieuwe categorie dat ik tot op heden nog ‘Statistieken’ heb genoemd, suggesties voor een leukere categorienaam zijn welkom!
Zoekterm van vandaag is ‘verzameling festivalbandjes graspop’. Mijn verzameling festivalbandjes van Graspop bestaat uit 3 bandjes. Ik ben namelijk de afgelopen 3 jaar naar Dessel in Belgie geweest voor een weekendje keiharde metal! Ik was dus ook aanwezig tijdens de viering van 15 jaar Graspop!
Een aantal maanden terug kreeg ik een foto- en filmcamera aangeboden van een vriendin van mij. Het waren voorwerpen van haar vader, maar niemand deed er nog iets mee. Ik was voornamelijk geinteresseerd in de filmcamera, gezien deze niet digitaal is. Tegenwoordig is haast alles digitaal, zelfs mijn school verwacht alles digitaal te ontvangen of te zien. En dan ben je benieuwd hoe de oude spiegelreflexcamera’s werkten.
De afgelopen dagen moest ik zorgen voor een tweetal cavia’s van een vriendin. Zij ging voor een aantal dagen naar Berlijn en vond mij de perfecte persoon voor de cavia’s. Het enige wat ik moest doen was rond het middaguur verschijnen in huis en de beestjes eten, hooi en water geven.
Nu had mijn vriendin al gezegd dat ze bang zouden zijn en er waarschijnlijk niks van zullen snappen. Toch hoopte ik dat ik de mogelijkheid kon krijgen dat ze naar me toe zouden durven lopen en ik ze even kon aaien. Ze zijn natuurlijk geheel iemand anders gewend .
Sinds een aantal jaren hou ik me bezig met schilderen. Ik schilder op het gevoel dat ik op dat moment heb. Dan kan ik ook het beste werken. Zo schrijf ik ook op gevoel gedichten. Als mij verplicht wordt om te gaan schrijven, klap ik dicht.
Zo nu en dan heb ik gewoon het gevoel dat ik zin heb om te schilderen. Om iets te maken. Ik heb dan een idee in mijn hoofd en wil dat meteen uitwerken. Maar daarin kan ik best wel ongeduldig zijn, want ik wil het idee niet kwijtraken en dus snel uitwerken.
Loading ...
