Zoals een aantal van jullie vast weten ben ik een liefhebber van muziek uit Japan. Ik hou me niet vast aan een bepaald genre en dat doet de band die ik vrijdagavond zag ook niet. Zij verrassen mij steeds per album qua genre. Dan is het drone met Sunn O))), dan is het sludge en later maken ze poppy liedjes, zoals te horen is op één van hun nieuwste uitgaven, namelijk het album New Album.

Ik kon eindelijk de band Boris live zien en keek hier al naar uit sinds ik wist dat ze hun Europese tour zouden starten in Tilburg. Voor mij was er geen probleem om er te komen, misschien alleen op de terugweg. Maar dat nam ik graag voor lief.

Ik ging bewapend met mijn camera in de hoop dat ik een aantal redelijke kiekjes kon maken. Concertfotografie is een vak apart, vind ik zelf. Reden te meer voor mijzelf om het uit te proberen. Ik was niet de enige, in de zaal liepen heel wat mensen rond met een spiegelreflex camera (of twee), maar anderen konden zich prima uit de voeten maken met een camera van de hun smartphone of een compact camera.

Het publiek was ook uiterst relaxed. Het was dan ook niet gek dat je naast de drummer van Boris staat, terwijl je kijkt naar voorprogramma Saade. Omdat ik met mijn metgezel de verkeerde kant opliep om naar de 013 te komen, mistten we helaas de helft van Saade. Maar in principe kwamen de laatste liedjes van de band wel goed binnen bij mij. Ik had de smaak te pakken!

Russian Circles had een uur om te spelen en dat maakten zij prima vol met instrumentale muziek. Alleen ik ben snel uitgekeken als er al een half uur lang instrumentaal gespeeld wordt zonder enige zang. Ik heb meestal al genoeg aan één instrumentaal liedje. Mijn valkuil was dan ook dat ik deze band totaal niet ken. Het publiek bleek ze wél te kennen en dat lieten ze zien door op de muziek te headbangen en te dansen. Tijdens deze band stond ik boven met mijn metgezel en kon ik prima oefenen met foto’s maken.
Eenmaal toen Boris begon, was ik helemaal benieuwd naar de muziek die zij speelden. Zij speelden veel van het album New Album of een remix ervan die op Attention Please staat. Hier en daar speelden ze oude bekenden zoals Statement, 1970 en My Neighbour Satan. Halverwege het concert ben ik naar beneden gelopen om de sfeer te proeven in het publiek zelf. En dat had ik geweten. De muziek was zeer goed te horen, de liedjes zeer krachtig. Al had ik soms moeite om de zang te horen, wat het soms deed leken dat ze het liedje volledig instrumentaal ten gehore brachten.
Op het einde stond ik helemaal vooraan, voor gitariste (en zangeres) Wata.

Ik droomde weg door de muziek, terwijl ik van achteren werd geslagen door lange haren die aangedreven werden door headbangende hoofden. De frisse wind die met zich meebracht, deed me een beetje afkoelen te midden van een flinke warmte die zich opgestapeld had door de mensenmassa. Het is interessant om te zien hoe de drie bandleden elkaar afwisselen met zingen. Dat brengt ook veel afwisseling mee, naast de vele genres die zij inmiddels ten gehore hebben gebracht via vele albums. Ik kon mij dan ook prima vermaken tijdens dit concert!

Kort voor het einde van het concert liep ik uit het publiek om boven het laatste stukje van het concert te zien. Inmiddels was mijn kaartje volgeschoten en ik hoopte op een aantal mooie foto’s. Ik denk dat dat gelukt is!

[Show as slideshow]

Gerelateerde berichten:

• Mijn passie presentatie: Japan
• Exist Trace – 02/05/2010
• UnsraW – 04/02/2010
• De dag dat Japan een nieuwe fan kreeg
• Kagrra, – 20/08/2008