Afgelopen vrijdag viel mij enorm zwaar. Ik had naast een confrontatie, waar ik al mijn gemaakte werk moest laten zien, ook een toets maken. Hier had ik eigenlijk niet voor geleerd. Voor de confrontatie had ik hard mijn best gedaan. De 10 gezichten met verschillende gezichtsuitdrukkingen en de 10 lichamen in verschillende poses waren voor mij enorm goed gelukt.

Toen ik later die dag het werk van mijn klasgenoten bekeek zag ik dat ik het niet al te best had gedaan. Ik kan daar zeker niet aan tippen.

Voor de confrontatie moest ik beginnen met de toets. De toets was 50 vragen lang en bevatte vragen over alle lessen die ik had gehad: Processing, Marketingcommunicatie, Presenteren, Vorm en Ornament… Bij de vragen van Marketingcommunicatie stuitte ik op een aantal fouten. Eerst had ik moeite met het lezen van sommige zinnen, er misten wat woordjes. En toen ik bij vraag 28 kwam zag ik een enorme fout: Er waren 4 keuzemogelijkheden, waarbij er 2 dezelfde waren.

Ik was behoorlijk snel klaar met de toets en had er niet een al te best gevoel over. Ik ging me voorbereiden voor de confrontatie. Ik ben uiteindelijk koffie gaan drinken bij een flatscreen waar de wedstrijd Duitsland – Servie te zien was. Mijn klasgenoot waar ik mee koffie dronk komt uit Duitsland en was zeer benieuwd. De uitkomst van de wedstrijd maakte haar niet vrolijk.

Later kwamen andere klasgenoten bij me zitten en waren in discussie over de verschillende frustraties van het afgelopen blok. En toen was het tijd om in het lokaal alles op te hangen en neer te leggen voor de confrontatie.

Ik moest een aantal keren slikken toen de docenten het lokaal binnenkwamen. Ik kreeg een docent die streng was. Ze viel over mijn wimpers, die enorm te zien waren. Ze viel over een foto zonder bronvermelding, al dacht ze dat er nergens een bronvermelding bij stond. Toen ik haar daar op wees, krabbelde ze terug. Ze vond een opdracht niet goed gemaakt en toch kreeg ik een voldoende. Mijn tekendocent gaf nog even wat opmerkingen over mijn tekeningen. Ze vond een aantal gezichten leuk. Ze zag dat ik enorm hard gewerkt had om er iets van te maken. Ze vond het een voldoende. En zo kon ik naar huis met een voldoende. De spanning kwam niet tot een uitbarsting, maar viel weg waardoor ik de rest van de middag een soort van leegte voelde. Vreemd gevoel.