Als ik op een saaie zondagmiddag op Google blogs ‘win’ intyp, krijg ik een aantal blogs waar je iets kan winnen. Uiteindelijk kwam ik op een weblog waar je een smartphone kon winnen. Toen ik het blogbericht bekeek, dacht ik. Die telefoon is toch niks voor mij: hij is wit!

Toch melde ik me aan voor de prijsvraag. Ik zou de blog via facebook en twitter moeten volgen en een mailtje sturen. De rest wat ik moest doen, was afwachten.

En dat deed ik ook. Totdat ik vorige week een e-mail kreeg van de website dat er een video online staat, waarin de winnaar van de smartphone bekend gemaakt wordt. Ik dacht: ik ben zeker niet de winnaar, maar ik was toch benieuwd.

Na 1 minuut werd de winnaar bekendgemaakt, ene Judith. Ik dacht: zie je nu wel, ik heb niet gewonnen. Alleen viel me op dat de video nog een minuut zou duren. En er werd al snel bekend waarom hij nog langer zou duren: Judith had zich niet aan de eisen gehouden en won toch niet de smartphone. Dus er moest een nieuw lootje getrokken worden. Het was heel erg apart om mijn naam te horen. Ik had de smartphone gewonnen. “WAT?” Van blijdschap rende ik naar beneden om mijn moeder het filmpje te laten zien. Maar zij was net vertrokken om te werken. Ik baalde als een stekker, ik wilde mijn blijdschap meteen delen met anderen. Het werd uiteindelijk Twitter, al heb ik me nog aardig ingehouden.

Vanmiddag kwam het pakketje binnen. In een hergebruikte enveloppe, dat tevens goed dichtgeplakt zat, zat een doos van de Samsung Diva. Echt een telefoon die totaal niet bij mij past, maar misschien juist wél bij me past. Ik ben er erg blij mee!