Op het moment dat ik dacht genoeg penpals te hebben, kreeg ik een e-mail van een Japanse vrouw die enorm graag met mij wilde schrijven. Zij is al getrouwd en heeft kinderen, maar het woordje dat mij triggerde was ‘softball’. Ik heb als jong meisje, dankzij mijn vader, honkbal gespeeld in een team in Amersfoort. Softball is in principe bedoelt voor vrouwen, de bal is groter en de knuppel is breder, maar ook mannen doen aan softbal.

Ik reageerde op haar e-mail en vertelde haar hierover. Dat maakte haar nog enthoussiaster. Zij wilde dan ook graag als eerste de brief schrijven. Haar brief werd verstuurd op 10 augustus, maar kreeg ik de 13de al binnen. Dat is behoorlijk snel. Ik dacht namelijk zelf dat brieven van en naar Japan minstens 5 dagen erover doen.

Eerder schreef ik over mijn eerste Japanse penpal. Na een tijdje weinig gedaan te hebben met schrijven, startte ik eerder dit jaar weer met penpalling. Dit keer vond ik mijn penvriendin niet via Japan Guide, maar via Postcrossing. Jo gaf mij een link naar een onderwerp op het Postcrossing Forum. Daarin stond een oproep van een Japanse vrouw die op zoek was naar penvrienden. Ik stuurde haar een bericht en kreeg meteen een enthoussiast berichtje terug.

Snel kreeg ik haar eerste brief. Haar eerste brief deed me veel denken aan Lina. Het gevoel dat ik kreeg toen ik de enveloppe in de brievenbus zag was een combinatie van spanning en enthousiasme. Ik belde zelfs mijn moeder op om het nieuws te melden: Ik heb een brief ontvangen uit Japan! De enveloppe deed me al denken aan Lina. En ik voelde al snel dat er iets extra’s in zat.