Op 14 februari bestelde ik spontaan twee singles van 9GOATS BLACK OUT. Ik wilde ze hebben! En ik wilde mijzelf trakteren voor het harde werk die ik doe wat betreft mijn studie. Soms moet je jezelf even trakteren op iets. De één doet dat met kleding, ik doe dat met muziek. Flink wat weken later en heel wat euro’s armer, heb ik ze eindelijk: Draw en Karte.
Helemaal compleet met handtekeningen en al ben ik in het bezit van een CD die verkocht werd tijdens de liveconcerten van BLOOD. BLOOD tourde in Europa en kwamen ook in Nederland optreden.
Helaas was de zaal meer leeg dan vol, maar dat mocht niet baten. Mijn eerste indruk van de band was voornamelijk van de promotievideo’s. De stem van Hayato vond ik niet zo fijn om aan te horen, dus was ik in lange twijfel om te gaan.
Voor de top vijf Japanse favorieten van Hello Japan heb ik lang, maar dan ook lang over moeten nadenken. Het is alweer 30 november, het einde van de maand! Ik had te weinig boeken gelezen van Japanse auteurs om een top 5 te maken, hetzelfde gold voor de Japanse drama’s, anime en manga. Elk jaar komen er zoveel nieuwe edities van drama’s, anime en manga uit en ik hou het inmiddels niet meer bij. Ik weet ook niet wat ik moet kiezen om te kijken en uiteindelijk komt het erop neer dat ik uiteindelijk helemaal niks volg.
Er zijn maar weinig bands die mij continue kunnen pakken met hun muziek, zonder dat ze constant hetzelfde uit blijven brengen. Dat heb ik wel veel met Visual Kei bands de laatste tijd, daar zij niet zo veel meer origineel uit de hoek komen. Al kunnen ze vaak wel goed uitpakken met de looks, de muziek klinkt vaak hetzelfde en doet mij niet zoveel meer als een aantal jaren terug.
En als zo’n Visual Kei band commercieel gaat, dan gaat het snel bergafwaarts. De rauwe randjes veranderen al snel in popsongs om een breder publiek te trekken. 9GOATS BLACK OUT is juist zo’n visual kei rock band, maar zij zijn juist niet teleurstellend!
Vorige week kreeg ik eindelijk de ‘charity CD’ van Nagashiwa. Zij had samen met mij gevraagd aan een Japanse vriend om CD’s te kopen op een concert van Calmando Qual. Het was de 10de verjaardag van de band en dat vierden ze door middel van een ‘10th anniversary‘ concert. Je kon tijdens die avond hun allernieuwste single kopen, die een maand later zou uitkomen. Daarnaast verkochten ze hun ‘charity CD’. Een CD van 500 yen met daarop 1 liedje zonder titel. Het geld dat men binnenkreeg met deze single komt ten goede aan de getroffenen in Japan.
Er is een band die mij nooit verveeld. Ik kan er uren naar luisteren. Ik kan meezingen met de muziek. Ik kan erop dansen, maar ik kan er ook rustig naar luisteren terwijl de trein mij naar mijn bestemming brengt. Inmiddels heb ik deze band 4 keer live gezien en zou ik dat zeker nog een keer willen zien.
De laatste keer dat ik My Dying Bride live zag was tijdens Graspop 2010. Zij vierden op dat moment hun 20-jarig bestaan en lieten allerlei liedjes horen die zij gemaakt hebben. Zo ook een liedje van het experimentele album 34.788% Complete. Ondanks dat vele fans het album niks vonden, vond ik het wel een interessant album.
Wat zullen ze gedacht hebben nadat ik die langharige Japanners een hand gaf en “Thank you!” zei? De zanger Yoshiaki Negishi reageerde op mijn bedankje door in het Japans te reageren: “Arigato!” Maar voordat je gaat lachen om het feit dat ik in het Engels communiceer met hen, zij kunnen prima Engels! De bandleden van Church of Misery stonden daar op een rijtje, kort nadat EyeHateGod was afgelopen. Het was opeens een drukte van jewelste in het café-gedeelte van de Baroeg. Ik zei tegen mezelf: ‘Het is nu of nooit!’
Zoals een aantal van jullie vast weten ben ik een liefhebber van muziek uit Japan. Ik hou me niet vast aan een bepaald genre en dat doet de band die ik vrijdagavond zag ook niet. Zij verrassen mij steeds per album qua genre. Dan is het drone met Sunn O))), dan is het sludge en later maken ze poppy liedjes, zoals te horen is op één van hun nieuwste uitgaven, namelijk het album New Album.
Loading ...
