Ik heb geen spijt van mijn aankoop, de mensen achter BLACK MART (zoisite) hebben hun best gedaan om de import/BTW-kosten voor mij te ontwijken, maar helaas is het niet gelukt! Toch heb ik ze enorm bedankt voor hun medewerking. Ik ben superblij dat ik wat van deze band heb, eindelijk! Maar ik vind het wel een beetje tijd worden voor hen om naar Europa te komen, want dan kan ik meer CD’s van ze kopen. Die extra kosten spendeer ik dan voor het concert, véél leuker!

Helaas was de zaal meer leeg dan vol, maar dat mocht niet baten. Mijn eerste indruk van de band was voornamelijk van de promotievideo’s. De stem van Hayato vond ik niet zo fijn om aan te horen, dus was ik in lange twijfel om te gaan.

Uiteindelijk stond ik op de gastenlijst, dankzij Dj! En ging ik samen met Darcy Maris naar Amstelveen, waar BLOOD ging optreden.

Live klinkt de band stukken beter. Ik heb mij totaal niet geergerd aan de stem van Hayato, het klonk live zoveel stukken beter. En heb ik geen spijt van mijn bezoek aan dit liveconcert. Deze CD werd gepromoot als CD die misschien nu alleen bij liveconcerten gekocht kon worden. Daarnaast kon je op de foto gaan als je de CD gekocht had. Ik zat nog in twijfel, de band was live zo goed, maar kan op CD veel minder klinken. Ik heb hem toch gekocht en liet hem volschrijven met handtekeningen.

Ik haalde voorzichtig de booklet uit de hoes en Kiwamu (gitarist, maar ook president van platenlabels Darkest Labyrinth en Starwave Records) liet weten dat hij hem wel wilde beschrijven. De stift die hij eerst had was helemaal uitgedroogd. Hij kreeg meteen een tweede stift aangeboden en zo kwam zijn handtekening als eerste op de cover van de CD te staan. De rest volgde al snel. Hayato (zanger) was als laatste om een handtekening te zetten en na het ondertekenen bedankte hij mij en overhandigde mij de booklet.

Daarna ben ik met hen alleen en met een groep op de foto gegaan. Ik heb de bandleden apart nog bedankt door hen een hand te geven, best wel ongewoon voor Japanners. Maar ik ben lekker eigenwijs en ik doe het gewoon!

De groep dansers waren samengesteld door meneer Senzo Nishikawa, in Japan officieel erkend als Levend Nationaal Erfgoed. Behoorlijk bijzonder als je het mij vraagt.

Ik vond het ook erg bijzonder om erbij te zijn. Via één van de mede-cursisten van de Japanse cursis, konden wij goedkoper naar deze dansvoorstelling. En dat maakt het nog bijzonderder! Nu kon ik het écht niet afslaan! Alle cursisten én mijn Japanse docent waren uiteindelijk gekomen naar deze speciale voorstelling.

Ik vond het geweldig! Het was te kort voor mij gevoel, maar het was ook eerder klaar dan aangegeven. Er waren veel Japanners aanwezig in de zaal, de vrouwen droegen kimono’s. Toen ik dat zag, hadden ik en andere cursisten al snel het gevoel dat het behoorlijk exclusief is. En daarbij dacht ik dat ik niet goed gekleed was voor de voorstelling!

Voor elke dans kwam een mevrouw in kimono, niet Japans, met een boek in haar handen een verhaal vertellen over de dans. Ze vertelde de inhoud van de dans en of het een klassieke Nihon Buyo was of juist experimenteel.

Het begon met een experimentele dans: Senoo. De kersenbloesem waaier. En die was erg leuk. Daarna kwam een klassiek stuk: Awamochi met een man en een vrouw die zo’n beetje de verkooptechniek van gierst-cakes lieten zien. En als laatste kwam meneer Senzo Nishikawa op het podium, hij deed het stuk Sekidera Komachi, een stuk van een oude vrouw die even terugdenkt aan het mooie verleden en uiteindelijk weer ‘wakker wordt’ en bedenkt dat ‘ze’ oud is, met schuldgevoel.

Ik werd enorm emotioneel tijdens het bekijken van alle dansen. Ik kreeg zelfs tranen in mijn ogen ervan. Misschien besefte ik me dat ik iets ging zien wat ik misschien anders nooit zou kunnen zien. Ik was zo blij dat ik het gezien heb! Je ziet het ook niet dagelijks in Nederland!

Aan het einde kregen alle dansers een lang en verdiend applaus!

De foto’s zijn aan het einde gemaakt met mijn smartphone, dus de kwaliteit ervan is niet al te best.

Thema’s die in Future Pass behandeld worden zijn Oost – West, Verleden – Toekomst, Yin – Yang, Universeel – Individueel, Virtueel – Reëel en Cosplay. Ik werd meteen ondergedompeld in de andere wereld die men kunst noemde, toen ik de eerste stap zette in de tentoonstelling. Ik heb dan ook mijn ogen uitgekeken. Van schilderen tot aan mixed media, van objecten tot filmpjes. Alles was er wel te zien! Ik kon ook haast niet wachten om het Japanse tintje terug te vinden, want Future Pass was namelijk Aziatisch. De tentoonstelling is trouwens een reizende tentoonstelling die al in diverse steden te zien was.

[Show as slideshow]

De tentoonstelling vond ik enorm interessant, er was heel veel te zien. Daarnaast vond ik veel dingen ook zeer inspirerend. Ik ben ook blij dat ik gewoon foto’s mocht maken van deze tentoonstelling, zodat ik zo nu en dan nog een beetje kan bladeren om inspiratie op te doen!

Japanners spreken het uit als Sukebe ningen (スケベニンゲン). Voor diegene die bekend is met Japans zullen al gniffelen bij de uitspraak, want ningen staat voor persoon en sukebe staat voor een pervert.

Dus er is een winkel/restaurant met de naam Pervert Persoon. In Tokio.

Het restaurant heeft trouwens toestemming gekregen van de burgemeester van Den Haag om het restaurant Scheveningen te noemen. Het is vooral grappig om te weten wat er verkocht wordt. Eerst dacht ik aan typisch Hollandse spulletjes, maar nu denk ik aan totaal iets anders. Vooral nu de Japanners Scheveningen uitspreken als sukebe ningen. Wat er precies verkocht wordt in ‘Scheveningen‘ is Italiaans eten. Italiaans? Wat is er Italiaans aan Scheveningen? Of aan Nederland?

Nu vraag ik me af of het nu jammer is of er nu wel of geen Nederlands voedsel klaargemaakt en verkocht wordt…

Foto en plaatje is van de website van Scheveningen in Ginza. De website is hier te vinden.  De website is in het Japans.

Vorig jaar heb ik mijn moderators een hart onder de riem gestoken door een origami hart op te sturen per post. Zij ontvingen hun harten op of rondom Valentijnsdag. Ik kreeg van iedereen een leuke reactie. Ik heb geen relatie op dit moment, maar vind dat Valentijnsdag niet alleen moet gaan om diegene met een relatie. Verras je vriend of vriendin met een leuke hart. Maar het is natuurlijk ook zeer geschikt voor je Valentijn!

Vorige week heb ik zo’n zelfde hart gestuurd naar een Japanse muzikant. Verklaar me voor gek, maar iemand een fijne Valentijn wensen kan geen kwaad. Ik heb een kaartje toegevoegd met daar in romanji een aantal algemene zinnen.

Hierboven is nog eens te zien wat ik bedoel met een klein, stiekem berichtje toevoegen in het hart. Ik vind het zelf een leuke toevoeging aan het hart. Wat zou jij op zo’n papiertje neerzetten?

Bekijk de video voor de tutorial.

Hier vond ik een tutorial in PDF. Sowieso is de website Origami Fun erg handig om inspiratie op te doen, maar ook om te oefenen met vouwen.

Ik verwacht nu wel foto’s met jullie creaties, want ik verwacht dat jullie het ook gaan maken! Succes!

Het is tulpentijd! Alleen had ik geen grote vaas en moest ik mijn bosje tulpen verdelen over 3 kleinere vaasjes. Dat lukte met veel moeite! Hebben jullie de lente al in huis gehaald?

Dit keer was een verzameling van 50 jaar van Nederlandse technologische kunst te zien op het STRPfest. Het STRPfest werd ook geadviseerd om te bezoeken voor de studenten die een multimediale tentoonstellingsobject moeten maken. Op die manier kan je inspiratie opdoen om uiteindelijk iets te maken. Ik vond veel kunstobjecten die ik op dit moment heel flauw vindt, terwijl het in die tijd dat het voor het eerst laten zien werd misschien helemaal niet zo flauw was.

Dit vond ik zeer zielig. Dit is Tibb, door middel van een smartphone kan jij de Augmented Reality versie van Tibb op je smartphone hebben, zodat jij dan toch een huisdier hebt. Er stond dan ook -niet toevallig- een beveiliger erbij, zodat het konijntje niet meegenomen kon worden door iemand. Tibb is trouwens weer veilig en wel thuis is in de kinderboerderij.

Het object wat mij het meeste boeide was, het zal wel weer niet, een fototoestel! Daar kon ik instappen en ik beleefde in een donkere kamer iets wat ik nog steeds niet kan omschrijven. Ondertussen weet ik dat er een video van te zien is dat je wat meer informatie kan geven over het object.

Niet écht aan te raden voor diegene die claustrofobie hebben. Het was best wel klein. Maar het was wel een ervaring die ik niet kon beschrijven! Maar er waren meerdere interessante kunstobjecten te zien. Ik kan helaas niet alles laten zien, maar soms zeggen foto’s al best wel veel!

Via eSphere kon je de objecten tags geven en aangeven hoeveel hartjes je het geeft. Wat wél jammer is dat er pas op het einde van het festival smartphones uitgedeeld konden worden waardoor je over het festival heen kon lopen, kon scannen en taggen. De levering was helaas vertraagd, maar op dat moment kon ik wel op het internet met mijn Ipod Touch! En daarnaast waren er ook computerschermen waar je kon inchecken met een pasje of armband en het object kon taggen door middel van kernwoorden en hartjes kon geven.

Voor diegene die het jammer vinden dat ze het in 2011 gemist hebben, er komt een vervolg! Dit jaar zal het STRPfest, of beter gezegd STRP Festival van 9 tot en met 18 november plaatsvinden.

De hele dag waren er sessies te volgen aan tafels waarbij diverse bedrijven of individuen hun verhaal delen met luisteraars. Ze vertelden waar ze mee bezig zijn, sommigen betrokken de luisteraars om met nieuwe ideeen te komen en lieten door middel van filmpjes of objecten zien wat zij inmiddels al gemaakt hadden. Al met al bereninteressant en leuk om te zien hoe creatief sommige mensen wel niet kunnen zijn.

Ik vond How Do You Do zeer leerzaam, al vind ik het wel jammer dat ik er niet zo op voorbereid was. De avond ervoor werd ik gevraagd of ik mee wilde gaan. Ik had even snel op de website gekeken en ‘Ja’ gezegd. Ik ben blij dat ik dit gedaan heb, anders had ik wat gemist! Meer foto’s en informatie kan je vinden op de How Do You Do website!